Vanaf 2020 wordt alles anders, duh

Date
dec, 31, 2019

Je dacht toch niet dat ik geen blogpost over oud en nieuw zou schrijven? Tuurlijk wel! Reflecteren en dromen gaan hand in hand en ik doe niets liever. Voor deze blogpost stelde ik een paar vragen aan mijn Instagram-volgers en ik kreeg weer een heleboel interessante antwoorden. Dit is wat we liever achterlaten in 2019 en vooral wat we meenemen naar het nieuwe decennium.

Ten eerste vroeg ik me af of het jaar eerder een thumbs up verdiende of een dikke duim naar beneden. Gelukkig antwoordde de meesten dat het een goed jaar was, maar voor een derde van de stemmers voelde het als een wervelwind. Ik plaats mezelf ook bij dat laatste groepje, al zijn het vooral de laatste maanden die er een zootje van gemaakt hebben. Een zootje in mijn hoofd. Twijfels over de toekomst, twijfels over het heden. Oh, wat is volwassen worden toch leuk.

Ten tweede vroeg ik wat jullie willen achterlaten in 2019 en welke lessen jullie meenemen naar 2020. “Ik wil me minder aantrekken van wat anderen over mij denken. Ik wil meer ja zeggen tegen spannende, leuke, nieuwe avonturen“, vertelde Karen. Siel leerde dan weer dat alles gebeurt met een reden. “En als je iets echt wil, moet je daarvoor gaan. Doe meer van wat je bang maakt.” Bovendien beseft ze meer dan ooit hoeveel geluk ze heeft met haar vrienden en familie. Charlotte liet me vervolgens weten dat “alles goedkomt, ook al ziet het er even heel zwart uit”. Charlotte vertelde me ook haar dappere verhaal van de voorbije jaren. Nadat ze meer dan een jaar thuis moest blijven door klierkoorts en ze dus niet meer kon werken, kreeg ze te horen dat ze misschien chronische vermoeidheid of fibromyalgie heeft. Dat is natuurlijk een zware klap in je gezicht. “Ik zag mijn hele leven in duigen vallen”, vertelt Charlotte. Intussen kon ze een eigen huis kopen, heeft ze een nieuwe job en heeft ze weer leuke vooruitzichten. Yes!

Als er iets is wat Siel en ik in de jaren ’10 willen laten, zijn het onze onzekerheden. Met Karen heb ik gemeen dat piekeren, meningen van anderen en een negatief zelfbeeld (over ons lichaam) ons decennium te veel bepaald hebben. Als er iets anders moet in de twenties, is het dat wel. Onzekerheden en menselijk opzicht zullen altijd wel een deel van mij blijven vrees ik, maar het is een kwestie van hoe je ermee omgaat. Laat je je leven erdoor bepalen of duw je het opzij? 2020 moet me helpen om dat tweede beter onder de knie te krijgen.

Voor Ivan was het onderwijs een grote bepalende factor het voorbije decennium. Omdat dat niet meteen een antwoord is dat ik verwachtte, vroeg ik wat hij bedoelde. Zijn antwoord geldt volgens mij wel voor meerdere mensen: “Enerzijds had school natuurlijk ook een goede impact op mijn leven. Leren lezen, schrijven, wiskunde, leren op de hoogte zijn van wat er in de wereld gebeurt, zijn allemaal essentiële vaardigheden. Je leert er bovendien ook mensen kennen die je (op dat moment) als vrienden beschouwt. Van al die mensen krijg je een nieuwe kijk en leer je over verschillende culturen en persoonlijkheden. Ook dat is essentieel voor je verdere leven. Anderzijds was er de negatieve invloed, vooral in het middelbaar. Wat ze daar verstaan onder ‘goedbedoeld’, vergeet dat het leven meer is dan naar de universiteit gaan. Je kunt bijvoorbeeld ook gaan werken in combinatie met je studie. Dat is de fout van het schoolsysteem volgens mij. Ik zat op een traditionele school waar ze verwachten dat je naar de universiteit gaat. Ze verwachten niet dat je gaat werken of dat je een persoonlijkheids- of leerstoornis hebt. Creatieve mensen rijden zich vast in zo’n systeem. “Met schrijven ga je er niet komen,” vertelden ze mij. Toen ik bijvoorbeeld creatiever omging met een opdracht – ik maakte een video bij een gedicht – en er dus meer tijd in stak dan de bedoeling was, kreeg ik een nul. Creatief zijn mocht niet. Natuurlijk gaat dat niet op alle scholen zo zijn, maar ik heb het dus wel meegemaakt. Het schoolsysteem is goed, maar het werkt simpelweg niet voor iedereen.”

En wat brengt het nieuwe jaar? Karen kijkt uit naar een toekomst die ze zelf mag invullen. Als je het zo formuleert, klinkt dat geweldig. Al vindt ze het – net als ik – ook best eng. Siel kijkt in 2020 uit naar festivals, reizen, haar stage, een toekomstige job (*vraagtekens*), de uitbreiding van haar netwerk en nog veel meer. Maaike koestert veel hoop en dromen voor nieuwe avonturen in 2020. Ze wil focussen op haar intuïtie, zelfzorg en haar masterdiploma. Dromen, voor onszelf zorgen en naar onszelf luisteren: we mogen het allemaal wel wat meer doen volgens mij.

Yours truly

Als ik nadenk over wat ik mezelf toewens voor 2020 en het nieuwe decennium denk ik aan een lied dat ik aan het begin van dit decennium héél vaak luisterde: de titelsong van One Tree Hill. “I don’t want to be anything other than what I’ve been trying to be lately. All I have to do is think of me and I have peace of mind.” Gewoon, simpel als dat. Mezelf zijn. Ik maak er een selfish jaar, een jaar dat ik mezelf meer op de eerste plaats durf te zetten. Ze noemen dat ook weleens assertiviteit en daar heb ik nog niet veel kaas van gegeten.

Bovendien wil ik de komende maanden en jaren (zoveel mogelijk) komaf maken met hetgeen mijn decennium zo gevormd heeft: orthorexia en body dysmorphia. Je zou het niet zeggen op basis van mijn lichaam en mijn eetgewoontes, maar het gaat de laatste tijd niet zo goed meer in mijn bovenkamer. Twijfelen aan mezelf brengt me terug bij die eetstoornis. Dat het geen kans krijgt om terug mijn leven over te nemen, wijt ik aan twee dingen: 1) ik weet hoe verschrikkelijk het is en besef dat ik dat niet meer wil meemaken, 2) ik woon samen met de liefste vriend die me goed in het oog houdt en me voortdurend vertelt dat ik er goed uitzie. (Ja, Abel ontmoeten is het beste wat me overkomen is het voorbije decennium.)

Zie je, 2020 en het nieuwe decennium worden de jaren van de vrijgevochten jonge mensen. En als dat al eens mislukt of vertraging oploopt onderweg, dan is dat een deel van het proces. Dat hoort erbij. Daarom is het nog niet zo’n ramp als je in 2020 nog even ter plekke blijft trappelen. Slow progress is also progress. Again: het is maar hoe je ermee omgaat. ♥

Dat 2020 een prachtig jaar mag worden voor jou en je geliefden! Maak er iets mooi van.

♡ Stefanie

Afbeelding: Jamie Street en Melanie Magdalena via Unsplash.

2 Comments

  1. Beantwoorden

    Irene

    3 januari 2020

    Mooie post! Ik wens jou een mooi, licht en warm 2020!

    • Beantwoorden

      Stefanie

      7 januari 2020

      Dankjewel! Wat een prachtige wens, hetzelfde voor jou! ♡

Leave a comment

* Checkbox GDPR is verplicht

*

Ik ga akkoord

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

the stories
about stefanie & the stories she wrote

Hi there! Welkom op the stories she wrote. Ik, Stefanie, ben een 23-jarige politicologe die nog een jaartje journalistiek studeert in Antwerpen. Van (verhalen) schrijven wil ik dan ook mijn beroep maken en oefenen doe ik op deze blog. Je zal hier artikels vinden over allerlei onderwerpen maar vooral artikels die ik zelf ook graag zou lezen, dat lijkt me fair. ;) Veel leesplezier!

    Subscribe

    contact

    wil je me iets vertellen of vragen? stuur dan gerust een mailtje naar stefanie@thestoriesshewrote.com ♡