Verstomming

· column ·

Date
mrt, 14, 2020

In tijden als deze waarin mensen voor €300 boodschappen doen, waarin scholen sluiten en reizen niet doorgaan, waarin cultuurcentra en cinema’s niet openen, waarin je een droogje en een natje enkel thuis kunt nuttigen, sta je toch eens extra stil bij de vrijheid die je hebt. Hoe meer ik daarover nadenk, hoe harder alle prikkels, informatie en twijfels binnenkomen. Emoties als onbegrip, angst en woede zijn me niet vreemd momenteel.

De nacht van donderdag op vrijdag was op z’n zachtst gezegd een woelige nacht. Niet alleen hielden de buren om onverstaanbare reden een kotfuif tot half vier. Zoals wel vaker gebeurt, zorgden die emoties voor gekke, nachtelijke complotgedachten. Dat vrijdag niet mijn beste dag was, mag duidelijk zijn. Wat daar niet bij hielp, zijn de mensen die denken dat de wereld zal vergaan en besluiten om hun kelder vol voeding, drank en toiletpapier te sjouwen. Een andere groep mensen vond het een goed idee om nog lekker gezellig bacteriën en co uit te wisselen op café. Met vuurwerk, alles erop en eraan! News flash: je was vrijdagavond even besmettelijk en evenmin immuun als twaalf uur later.

Intussen hoor je verhalen uit Italië waar dokters moeten kiezen wie sterft en wie overleeft. Intussen leven onze oma’s en opa’s in isolement. Sommigen samen, sommigen alleen. Intussen zitten zelfstandigen, ouders, leerkrachten en vele anderen met de handen in het haar. Mijn verstomming bewaar ik voor alle initiatieven die getuigen van veerkracht. Voor zij die bovendien hun tijd en goede wil spenderen aan hulp voor eenzame en zwakke mensen. Ik probeer op hen te focussen in plaats van op de hamsterende, Sluis bezoekende onwetendheid.

De ene leeft in angst, de ander voelt zich onaantastbaar. Het verschil in de manier waarop we de situatie bekijken is duidelijk, maar voor mij onbegrijpelijk. En ook al is dat weer iets dat we anders benaderen, één ding hebben we gemeen: we willen niet zonder toiletpapier zitten. Ook dat, vermoed ik, is vrijheid. 

Leave a comment

* Checkbox GDPR is verplicht

*

Ik ga akkoord

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

the stories
about stefanie & the stories she wrote

Hi there! Welkom op the stories she wrote. Ik, Stefanie, ben een 23-jarige politicologe die nog een jaartje journalistiek studeert in Antwerpen. Van (verhalen) schrijven wil ik dan ook mijn beroep maken en oefenen doe ik op deze blog. Je zal hier artikels vinden over allerlei onderwerpen maar vooral artikels die ik zelf ook graag zou lezen, dat lijkt me fair. ;) Veel leesplezier!

    Subscribe

    contact

    wil je me iets vertellen of vragen? stuur dan gerust een mailtje naar stefanie@thestoriesshewrote.com ♡