NU

· column ·

Date
okt, 31, 2019

Boven een dampende kop koffie vertelt een vriendin over haar kopzorgen of hoe wij het noemen: haar existentiële crisis. Dat iedereen verwacht dat ze nu toch wel blij moet zijn nu ze een diploma en werk heeft. En ze woont ook nog eens samen met haar vriend! Wat een gelukzak, die meid. Zij het niet dat die job tegenvalt en ze niets wil doen met dat diploma. Toch niet op dit moment. Want wie weet wat wil ze over een jaar. Ze heeft toch geen glazen bol? “En, wat ga je doen nadat je bent afgestudeerd?” Nog zo eentje. Kijken waar ik aan de slag kan? Of reizen? Al weet ik niet met welk geld. Of gewoon even niets doen? Ah nee, dat is ook geen optie. Wat zou de nicht van de bomma van de buurvrouw daar wel niet van denken!

Vroeger kon “ik word later advocaat” in een maand tijd veranderen in “ik wil later juf worden”. Viel dat even tegen, dat die rechtenstudies niets voor mij bleken te zijn en ik die 7-jarige advocaat moest teleurstellen. Vele ‘toekomstige’ piloten, brandweermannen en verpleegsters zullen beamen dat de 23-jarige er niet om rouwt. Wat we echter niet hadden verwacht, was dat die droom nog steeds zoek zou zijn.  Zo hard als de 30-jarigen die vroeger droomden van een groot gezin nu twijfelen of ze überhaupt één kind kunnen grootbrengen, zo min weet de 18-jarige of hij dokter of kok wil worden.

Later is plots nu. Het was al vaker nu. Alleen is deze nu de nu van die job die je als kind voor ogen had maar het uiteindelijk niet werd. Deze nu is die van een job als student combineren met een studentenjob en dan nog moeten bedelen bij je ouders. Deze nu is die van het sociaal leven met vrienden die zelf nog vijf andere sociale levens onderhouden. Deze nu is die van ik-weet-het-allemaal-niet-meer-laten-we-Netflix-kijken. Deze nu is die later.

Ik koester mijn vrijheid. Behalve de overheid die over twee jaar verwacht dat ik de jongerenkortingen niet meer nodig heb, houdt niemand zich bezig met het uitstippelen van mijn leven. Waarvoor dank. Maar met die vrijheid komen ook de keuzes en de vragen. Ik weet heus wel dat deze keuzes in onze maatschappij niet per se definitief zijn. Maar kan iemand me dan uitleggen waarom we het zo graag weten van elkaar? Komt het nog eens in je op om te vragen wat ik na mijn studies denk aan te vangen met mijn leven, slik die vraag dan even in. Vraag volgende keer gewoon eens hoe het met me gaat. Misschien mompel ik dat het goed gaat. Misschien antwoord ik: “Sorry, het is al later, ik moet ervandoor!

-STEFANIE

Leave a comment

* Checkbox GDPR is verplicht

*

Ik ga akkoord

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.