Number 1 priority for the new year: choosing mental health

Date
dec, 31, 2018

No might make them angry but it will make you free

– if no one has ever told you, your freedom is more important than their anger”

Als je me vraagt om een lijst te maken van dingen waar ik het moeilijk mee heb dan zal ‘nee zeggen’ ergens bovenaan staan. Niet iedere context is geschikt om even een joker in te zetten maar ik denk vaak “damn, waarom is het zo moeilijk om mezelf tijd en rust te gunnen?”. Hieraan werken is dan ook mijn grootste prioriteit en werkpunt voor het nieuwe jaar.

Midden november kwam hét signaal dat ik gas moest terugnemen en de touwtjes wat moest loslaten. Uit het niets werd ik misselijk en had ik alle symptomen van buikgriep: ik had het koud maar mijn lichaam gloeide van de warmte, ik had hoofdpijn, de misselijkheid was niet te dragen… De volgende dag bleek ik helemaal niet ziek te zijn na eens goed en lang te slapen, ik was gewoon op. Een stressvolle week waar ik voor mezelf gewoon nog een schepje druk bovenop deed, aangevuld met te weinig slaap en geen tijd nemen om rustig te eten, resulteerde dus in een emmer naast mijn bed. Ho. Stop.

Maar hoe doe je van ho stop als er een deadline voor je masterproef op de loer ligt en er ondertussen nog papers geschreven moeten worden, je fit wil blijven, nood hebt aan tijd met je lief en vrienden en je bovendien de dood van je stiefopa moet verwerken? Door prioriteiten te stellen. Ten eerste dat verdriet een plaats geven. Ten tweede die nood aan me time (al sportend, want dat doet me deugd) enerzijds en quality time met geliefden anderzijds te beantwoorden. En als dat in orde is, komt het werk ook wel in orde. Meer dan je best kun je niet doen.

Het zou al een groot verschil maken moest ik ook mijn best doen om mijn eigen advies toe te passen, ook wat ik schreef in dit artikel overigens. Soms lukt dat, soms niet. En dan crash ik dus, zoals toen in november. Zou het niet fijn zijn moest ik het niet zo ver laten komen…? Ik moet op zoek gaan naar de ongeveer perfecte balans tussen sociale activiteiten en tijd voor mezelf, hoe moeilijk ik het ook vind om die rust te laten voorgaan op verwachtingen van een ander. Of dat nu gaat over afspraken waar ik zogezegd moét bij zijn of bepaalde richtlijnen die behaald moeten worden… ‘Fun’ in plaats van ‘fear’ of missing out. 😉 Niet dat ik mezelf van alle leuke dingen wil buitensluiten. Het gaat erover dat nee zeggen makkelijker moet zijn wanneer ik nood heb aan tijd voor mezelf of wanneer ik het gevoel heb dat de stressbestendigheid weer onder nul zakt.

Zoals je merkt waren de voorbije maanden niet bepaald een feestje. Om eerlijk te zijn was 2018 gewoon écht niét mijn jaar. Ik werd onzekerder in plaats van open te bloeien tot een “I don’t know about you but I’m feeling 22”- bad ass boss babe. Twijfelen aan mezelf, mijn keuzes en acties is mijn specialiteit geworden en goed in mijn vel zitten is een ver van mijn bed show. Ik overdenk wat ik heb gedaan terwijl ik pieker over wat nog moet komen. Vanaf hier kan het alleen maar verbeteren. Nu ja, het zou nog kunnen verslechteren maar dat heb ik tot op heden toch nog zelf in de hand. Hoeveel keer ik ook overdenk wat ik doe en schrijf in het openbaar en zeker hier of op sociale media, dit schrijfsel gaat toch online. We moeten ergens beginnen. 😉

En dan nog iets (voor 2019)…

Met het oog op de toekomst kan ik zo’n onzekerheden missen als tandpijn. Niet alleen voor de carrière als journalist die ik ooit wil, ik zou ook niet willen dat mijn relatie en vriendschappen eronder gaan lijden. En over die toekomst gesproken: dichterbij afstuderen komen is enorm intimiderend. Ik voel me nog niet klaar om te gaan werken maar anderzijds ben ik studeermoe. Om dan nog maar te zwijgen over de twijfels over mijn studiekeuze. Was ik beter meteen aan journalistiek begonnen of is het net goed dat ik politicologie afwerk en mijn master haal? Stiekem weet ik dat dat tweede de juiste keuze is maar ik wil verder met mijn leven. Ofzo. Daarom heb ik besloten om in 2019 veel meer te schrijven. Opbouwen wat ik opbouwen kan. En vooral doen wat ik graag doe. Onzekerheden zijn dus slechts in beperkte mate toegelaten. 😉

Trust the timing of your life

Dit is dan ten slotte mijn motto om iedere paniekaanval over de toekomst te overleven.

From me to me but also to you. Happy, (mental) healthy 2019!

Quote: https://instagram.com/nayyirah.waheed

Foto’s: https://unsplash.com/@gaellemm ; https://unsplash.com/@maxvdo

7 Comments

  1. Beantwoorden

    janacools

    31 december 2018

    Super herkenbaar! Ik wens je echt een heel goed 2019, you deserve it! x

    • Beantwoorden

      itsaknotstefanie

      31 december 2018

      Fijn om te horen! Dankjewel, jij ook ❤️

  2. Beantwoorden

    Marthistiek

    2 januari 2019

    zo herkenbaar! ik hoop dat 2019 voor jou een beter en gelukkiger jaar wordt! ❤

    • Beantwoorden

      itsaknotstefanie

      6 januari 2019

      zo lief! ik wens voor jou hetzelfde xxx

  3. Beantwoorden

    gentillinne

    9 januari 2019

    Echt mooi geschreven, Stefanie! Ik begrijp echt wat je bedoelt, en ik wens jou ook echt een heel mooi en gezond 2019! Je verdient het ten volle! xx

    • Beantwoorden

      itsaknotstefanie

      13 januari 2019

      Dankjewel, Inne! Da’s heel heel lief van jou! X

  4. Beantwoorden

    Kilien Natens

    24 september 2019

    Nergens ‘nee’ tegen kunnen zeggen, veel te veel willen doen en niet weten hoe je tijd en rust voor jezelf moet inbouwen – het lijkt wel of je deze blogpost over mij geschreven hebt. Super herkenbaar, en blijkbaar niet alleen voor mij! Laat me weten wanneer je uitgedokterd hebt hoe je dat doet, rusten. I’m dying to know. 😉

Leave a comment

* Checkbox GDPR is verplicht

*

Ik ga akkoord

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.